شمارهء ۸ سیمای زندگی  ......تاوان سرخ

 هرروز عاشورا و هر مکان کربلا را ......با همهء وجود .....درک نمایند...

.......خوشا به حال آنها یی که توانسته اند خود را به کربلا در هر زمان برسانند

وومن ...امروز اینجا ایستاده ام و تاریخ  را از نگاه خویش ...ورق می زنم...

                ......شاید  هزاران  ستاره ای  را که آن شب همانجا بودند  گواهی عشق به

نفع حضوری سبز  بدهند  و  آن  ...تاوان  سرخ  را ...... که هرگز  ندیدمش !

زلال شدم سبک شدم وروحم سیقلی شد نمی دانم چه شد ولی زلال شدم

روحم به پرواز درآمد وبه این عشق می بالم

خداوندا سپاسگزارم ...

انسانها تمایلات و امیال گوناگونی دارند.

مانند میل به داشتن روابط اجتماعی (دوستی)، میل به

 به (Passion) کوهنوردي، میل به نوازندگی و... .

هر میلی می تواند تبدیل به هوس گردد.

هوس :معناي میل بیش از حد داشتن است.

از لحاظ روانشناسی، هوس به معناي عاطفه با هیجان شدید

صرفاً بر طبق میل و (Sensualism) می باشد. هوسرانی

احساسات خود رفتار می کند. هوس ویژگیهاي به خصوصی دارد

که آن را از عشق متمایز می کند.

ویژگیهاي هوس:

اولین ویژگی هوس، زودگذر و موقتی بودن آن است.

هوس، آتشی است که به سرعت در فرد بوجود

می آید و او را مجبور می کند که براي خاموشی خود تلاش کند.

دومین ویژگی هوس این است که هدف هوس،

فقط رسیدن به ارضاء و کسب لذت است و در آن

شناخت و معرفتی وجود ندارد. البته لذت طلبی،

مسأله بد و زشتی نیست. لذت طلبی یکی از

ویژگیهاي انسانهاست. کسی که نمی تواند از زندگی لذت ببرد

ممکن است مبتلا به بیماریهاي روانی

گردد. لذت طلب بودن انسان از دو جنبه

براي براي انسان می تواند مشکل ساز و زیان آور باشد.

اولین مورد در رابطه با افراط در لذت طلبی است؛

لذت طلبی زیاد باعث توقف در مسیر کمال و

پیشرفت انسان و حتی بازگشت به دوران کودکی می شود.

زیرا انسانها به هنگام لذت بردن

شخصیتی کودکانه به خود می گیرند.

مورد دوم این نکته است که انسان می تواند از موارد منفی و

غیر انسانی هم لذت ببرد. مثلاً یک فرد،

همانطوري که می تواند از کمک کردن به دیگران لذت ببرد

می تواند از اذیت کردن دیگران هم لذت ببرد.

ما از استعدادهای عظیم انسان می یابیم که انسان بیشتر از این محدوده ی

هفتاد ساله است. انسان برای این زندگی محدود

به این همه استعداد نیاز نداشت ٬

همان غرایز فردی واجتماعی برای رفاه ونظم وعدالت

زندگی هفتاد ساله کافی بودند.

ما از عظمت استعدادهای انسان ادامه ی او را می یابیم

وچون انسان از بی نهایت

سرمایه بر خوردار است پس بی نهایت ادامه خواهد داشت .

انسان باید در این محدوده ی هفتاد ساله پاهایی تربیت کند و

مرکب هایی بیابد و سرمایه هایی را زیاد نماید و

توشه هایی برای بینهایت راه بر داردوسپس راهش را

شروع کند وحرکتش را دنبال نماید.

این است که همه ی خوردن وخوابیدن و

حرکت های بی حاصل شان باید

حاصلخیز بشود وبار بیاورد ...